نگاهی نو به جایگاه خوری در میان گویش‌های ایرانی

نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسنده

چکیده

خوری که در چند روستا از شهرستان خور­و­بیابانک در شمال شرقی استان اصفهان رواج دارد، یکی از گویش­های شمال­غربی ایران است. هدف این مقاله بررسی ویژگی­های آوایی و واژگانی این گویش برای ارزیابی ارتباط آن با دیگر گویش­های ایرانی و تعیین جایگاه آن در میان این گویش­هاست. یافته­های این مقاله نشان می­دهد که خوری بیشتر ویژگی­های اصلی گویش­های شمال­غربی را دارد، اما در روند تحولات بعدی خود دستخوش دگرگونی­هایی شده است که آن را در کنار بلوچی و کردی قرار می­دهد. دگرگونی­های آوایی جدیدتر خوری ارتباط بیشتر این گویش را با بلوچی و گویش­های منطقۀ کرمان و سیستان مانند بشگردی نشان می­دهد. ویژگی­های آوایی و واژگانی خوری همچنین نشان­دهندۀ برخی همانندی­ها میان این گویش و گویش­های جنوب­غربی است.

کلیدواژه‌ها