ویژگی‌های متن‌های اوستایی، زند و سنسکریت یسن سی‌ویکم

نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسنده

چکیده

ترجمۀ اوستا همواره از دوران باستان مورد توجه علاقه‌مندان به دیانت زردشتی بوده است و مکتب‌های متفاوتی در ترجمه و تفسیر آن به‌وجود آمده است. گاهان به‌عنوان مقدس‌ترین هستۀ اوستا و کلام خود زردشت، با ساختار شعرگونه، رمزی و شاید عرفانی‌اش، از سخت‌ترین بخش‌های اوستا برای ترجمه محسوب می‌شود و از این‌رو در تفسیر آن تنوع بیشتری هست. تفاسیر زند و سنسکریت از کهن‌ترین این نمونه‌ها هستند و گرچه بررسی آنها به شناخت ما از گاهان کمک چندانی نمی‌کند، اما به‌عنوان بخشی از میراث کهن مکتوب ایران، زوایای تاریک دینی و اجتماعی روزگار خود را برای ما روشن می‌کنند. این پژوهش ویژگی‌های ساختاری متن اوستایی یسن 31 را که چهارمین سرود گاهانی است، و تفاسیر زند و سنسکریت آن را جستجو می‌کند و سعی دارد از این طریق فهمی از تفاوت‌های این تفاسیر و ماهیت هرکدام از آنها به‌دست دهد.

کلیدواژه‌ها