پیشوند فعلیِ bɪ- با معنایی واژگانی و کهن، در گویش کَهکَدانی*

نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسنده

چکیده

 پیشوند فعلیِ be- که در زبان فارسی معیار معاصر صرفاً معنایی نقشی یا دستوری بر فعل می‌افزاید و تنها در وجه التزامیِ مضارع و وجه امری به‌کار می‌رود، پیش‌تر، در ادوار قدیم‌تر زبان فارسی، در مواردی، گونه‌ای معنای واژگانی نیز داشته و می‌توانسته مفهومِ «جهتِ بیرون» یا «به سمتِ خارج» را افاده کند و دایرۀ کاربرد آن نیز، گسترۀ وسیع‌تری از تصریفات، فراتر از مضارع التزامی و امر، را دربرمی‌گرفته است. در این مقاله نشان داده خواهد شد که این گونه معنا و کاربرد برای پیشوندِ مزبور، اگرچه در سیر تاریخی زبان فارسی به‌تدریج محو شده، اما بازماندۀ آن به‌وضوح در یکی از گویش‌های محلی ایران مشهود است.

کلیدواژه‌ها